17 mei 2012

Het jachtseizoen is geopend

Mijn oud-collega Els vroeg om een poezen-update en dat zal ik direct maar doen. We willen tenslotte graag al onze lezers tevreden houden!
Met het jachtseizoen bedoel ik niet het jagen op elanden en reeën, dat is pas in het najaar. Nee, onze katjes hebben ontdekt dat het buitenleven bijzonder geschikt is om je eenzijdige voedingspatroon wat te verrijken met muizen en vogels. Pim heeft bedacht dat de mooiste plek om een prooi te verorberen toch wel de keuken is. Daarvoor moet hij een hele lange weg afleggen. Eerst het beestje door het kattenluikje duwen, dan via de garage, gastenkeuken en hal de trap op om door de woonkamer de keuken te bereiken. Intussen wat veren en bloedsporen achterlatend. Hij snapt er niets van dat wij daar niet blij mee zijn. Hij doet al die moeite toch niet voor niets? Zelf is hij juist ongelooflijk trots op zichzelf.
De fout om de deuren op te laten staan als we niet thuis zijn maakten we maar een keer. Voortaan blijft hij maar lekker in de garage met zijn vangst, waar hij aangemoedigd wordt door zijn broertje die wel erg trots op hem is. Of Pontus al eens iets gevangen heeft weten we niet zeker. Van ons hoeft dat ook niet, laat hij maar lekker klein en onschuldig blijven. Maar dat zal wel een kwestie van tijd zijn. Uiteindelijk zijn alle katten moordenaars. Zucht... wat is de natuur toch wreed.

16 mei 2012

3 jaar

Het is vandaag precies drie jaar geleden dat wij in Zweden aankwamen. Toch wel weer een gedenkwaardig moment, waarop wij meestal een kleine evaluatie doen van de vorderingen betreft inburgering en het thuisgevoel in ons nieuwe woonland. Want nieuw voelt het soms nog steeds.
Vorig jaar schreef ik er dit over: "Laten we het erop houden dat het derde jaar na een emigratie bepalend is voor het eindresultaat. Of je hebt dingen op de rit en kiest volmondig voor hier blijven, of er moet een moeilijke beslissing genomen worden. De stand Zweden - Nederland is nu 70-30 in het voordeel van Zweden en daar laat ik het voorlopig even bij."
Misschien zijn er mensen die nu een uitspraak verwachten, want de termijn van drie jaar is verstreken. Volmondig ja zeggen tegen Zweden kunnen we echter nog niet. We beginnen steeds meer te wennen en beseffen heel goed dat een remigratie net zo'n grote stap is als destijds de emigratie. Het Nederland dat wij achtergelaten hebben is er niet meer. Ook daar zijn dingen veranderd. Contacten hebben we wel onderhouden en dat zullen we ook in de toekomst blijven doen. We merken echter dat iedereen het volledig geaccepteerd heeft dat wij niet meer in de nabije omgeving wonen. Dat maakt dat we ons in Nederland wat minder thuis voelen. Het is voor ons meer een vakantieland geworden, waar we met plezier naar toe gaan om zoveel mogelijk mensen te zien en te spreken, maar waar we ook na een week het gevoel hebben dat we graag weer 'naar huis' willen. Om vervolgens in Zweden datgene in Nederland te missen wat eigenlijk ook bij ons thuisgevoel hoort. Het blijft schipperen en of dat ooit over gaat moet de komende jaren blijken. Hier wonen is nog altijd een uitdaging!

2 mei 2012

Dags att deklarera

Het is weer tijd voor de belastingaangifte. Officieel uiterlijk vannacht om 0.00 uur moet de aangifte binnen zijn, maar ik lees net dat de termijn met een dag verlengd is. Dit vanwege grote drukte aan de telefoon. Ook dit jaar zijn er weer veel mensen die op het laatste moment nog vragen hebben.
Ik ben blij dat ik mijn elektronische aangifte een week geleden al klaar had. De particuliere aangifte is een fluitje van een cent. Alles is al ingevuld en je hoeft het alleen nog maar te controleren en eventueel aan te vullen. Erik moest zijn reiskosten nog declareren, die krijg je in Zweden via de belasting terug. Nou ja, terug: de eerste 9000 SEK (1000 Euro) moet je zelf betalen. Je mag kosten voor de auto aftrekken als je minimaal twee uur per dag wint door met de auto te gaan in plaats van met openbaar vervoer. Daar zouden ze in Nederland eens een voorbeeld aan moeten nemen! Het enige verschil is dat je op het platteland al gauw een auto nodig hebt, er komt hier slechts twee keer per dag een bus en niet op tijden dat je er wat aan hebt als je naar je werk moet.
Mijn belastingaangifte was aanmerkelijk ingewikkelder dit keer, vanwege mijn bedrijf. Dit is nog niet zo simpel, zeker niet wat betreft de BTW. Ik heb te maken met Nederlandse en Zweedse klanten en heb ook spullen ingekocht in zowel Nederland als Zweden. Ik heb nog nooit een boekhouding gevoerd en dacht het wel aardig op een rijtje te hebben met twee keurige mapjes: een voor de inkomsten en een voor de uitgaven. Fout, fout fout. Alles moest genummerd zijn en eigenlijk mag je dit helemaal niet achteraf doen. Van mijn Nederlandse klanten had ik een BTW-nummer moeten vragen en dit moeten vermelden op de facturen. Ook dit heb ik achteraf recht moeten breien. Gelukkig is de Zweedse belastingdienst zeer behulpzaam en geven ze uitstekende telefonische support. Verder zijn er veel informatiebijeenkomsten over uiteenlopende onderwerpen waarmee een beginnend ondernemer te maken krijgt. Achteraf gezien had ik daar beter wat eerder naartoe kunnen gaan dan de afgelopen maand. Maar ja, ik word al een beetje een Zweed: alles tot het laatste ogenblik uitstellen.
Uiteindelijk heb ik een een keurige balans- en resultaatrekening opgemaakt, mijn BTW-bijlage ingevuld en middels creatief en toch geheel legaal boekhouden mijn winst op nul weten te houden. Winst maken hoop ik het komende jaar te doen, hoewel ik best nog een nieuwe computer kan gebruiken om ook over 2012 de belasting niet al te hoog te laten oplopen. Voortaan weet ik in ieder geval hoe het moet, dus nu wordt er een adequate boekhouding bijgehouden en de aangifte van volgend jaar zal weinig problemen opleveren. En daarmee heb ik toch mooi 5000 SEK voor een boekhouder uitgespaard!

17 april 2012

Studiekeuze

Gelukkig, het is 17 april! Kan ik eindelijk stoppen met twijfelen. Vannacht om 0.00 uur precies sloot de inschrijving voor het nieuwe studiejaar op www.antagning.se . Dat betekent dat de kans op de beste studieplekken aanmerkelijk verminderd is, want als je een late aanmelding doet zit je niet meer bij de eerste loting.
Nog nooit heb ik het er zo moeilijk mee gehad als dit keer. Vorig jaar opende de inschrijving op 15 maart om 12.00 uur en om 12.05 hadden ze mijn aanmelding al binnen. Nu was ik er ook vroeg bij, maar toen begon het grote twijfelen. In de vier weken dat de inschrijving open is kun je zo vaak veranderen als je wilt. Toevoegen, verwijderen of je prioritering wijzigen. Vijf keer heb ik iets gewijzigd, de laatste keer zondagavond nog. Doorgaan met programmeren, iets met grafisch design of een jaartje Zweeds? Moeilijk, moeilijk... Eigenlijk wilde ik twee jaar geleden al Zweeds gaan studeren. Toen was de drempel echter veel te hoog. Best eng, om niet iets te doen speciaal voor immigranten. Integendeel, bij zo'n studie zit je met Zweden die juist erg goed zijn in hun eigen taal. Net als een Nederlander die Nederlands gaat studeren. Mijn twijfels zijn waarschijnlijk terecht en toch wil ik het gaan proberen. Of het gaat lukken om ergens ingeloot te worden? Dat hoor ik pas 12 juli. Spannend!

15 april 2012

Een mooie wandeling

Na een paar dagen regen was het gisteren een onverwacht mooie, zonnige dag. Het was ongeveer 10 graden, het waaide niet al te hard, kortom: uitstekend weer voor een lange wandeling. We besloten om naar dezelfde plek te gaan waar we op 19 mei 2011 verdwaald waren. Dit keer gewapend met eten, drinken, GPS, telefoon en een wandelkaart.
Tja, je vraagt je af waarom deze website nog steeds emigratieavontuur heet. Onze lezers moeten wel denken dat wij niet al te avontuurlijk ingesteld zijn. Daar zit wat in, hoewel Erik eerder een uitdaging aangaat dan ik. Ik houd het graag beheersbaar en vind het prima om in een gebied te wandelen waar nooit iemand komt, maar dan wel met een goed gevulde rugzak met hulpmiddelen. Om mijzelf niet helemaal belachelijk te maken moet ik misschien even vertellen dat het betreffende gebied over tientallen kilometers onbewoond is en dat wij niet op de gebaande paden blijven. De wandelkaart is alleen een richtlijn om zo nu en dan weer op een echt pad te belanden.
Het ging allemaal gesmeerd dit keer en we ontdekten weer een nieuwe ronde van 18 kilometer.
Een aanrader voor gasten die deze zomer komen: we kunnen het nu uitleggen. Jammer dat ze dan dit stukje gelezen hebben, want we mogen Nederlanders graag plagen met de opmerking "ach, als je verdwaalt vraag je het gewoon even, alle Zweden spreken Engels". En dan niet zeggen dat je hier een hele dag kunt lopen zonder een mens tegen te komen.
Hier een hele kleine impressie in beeld:

Geen idee wat voor vogel hier zit te broeden

Blåsippa of leverbloempje

Zomaar wat dennenbomen die prachtig afsteken tegen een stralend blauwe lucht

Na een paar dagen regen stuiten we soms op flinke hindernissen

13 april 2012

Luikjestraining

Sinds de katten vrij naar buiten mogen stond steeds de garagedeur open zodat ze lekker in en uit konden lopen. Prima zolang een van ons thuis is, maar aangezien dat niet altijd het geval is moest er een betere oplossing komen.
Het was even puzzelen om een goede plek voor een kattenluikje te vinden. De garagedeur was het meest praktisch, alleen doordat er een metalen strip tegen de onderkant zit moest het wat hoger geplaatst worden. Dit heeft Erik opgelost door een trapje te maken, met toch wel de verwachting dat twee jonge katjes na een tijdje in staat zullen zijn ook zonder dit hulpmiddeltje binnen te komen. Of dat het geval zal zijn wachten we af, voorlopig hebben we een aantal dagen training achter de rug.
Het bleek nog niet zo eenvoudig om de heren uit te leggen dat ze nu een eigen deurtje hebben en dat ze ons dus niet meer als portier konden gebruiken. Ze vonden het wel interessant allemaal en besnuffelden de nieuwe aanwinst uitgebreid. Dat je echter tegen zo'n klepje aan moet duwen, daar snapten ze helemaal niets van. Ze bleven van ons naar de garagedeur kijken om duidelijk te maken dat we die toch echt even open moesten doen, want ze wilden toch wel heel graag naar buiten. Tja, en dan moet je hard zijn. Een dagje huisarrest hielp niets, ook al gingen we steeds weer met ze voor het luikje zitten, Erik aan de ene kant en ik aan de andere kant en dan maar lokken met snoepjes. Toen hebben we het klepje twee dagen open gezet met behulp van een touwtje. Dat ging, na even aarzelen, goed. Door naar stap 2: zelf duwen tegen het klepje. Nou nou, dat was moeilijk. Pim had het na een dag door, Pontus bleef nog een dagje binnen. Het regende trouwens, dus het maakt hem niet veel uit. Om een lang verhaal niet nog langer te maken: we zijn nu een week verder en ze snappen het eindelijk! Vrolijk lopen ze de hele dag heen en weer en je ziet gewoon dat Pontus vreselijk trots op zichzelf is. Hij was echt bang voor dat rare ding en nu hij dit overwonnen heeft is hij helemaal blij. Nu kunnen ze lekker stoeien, met takjes spelen en van het zonnetje genieten. En Pim heeft zijn eerste muis al gevangen!

12 april 2012

Pasen

De berichtgeving loopt weer eens een beetje achter, maar ik beloof dat er de komende dagen meer stukjes zullen verschijnen. Soms moet de inspiratie van ver komen of ontbreekt simpelweg de tijd om er eens voor te gaan zitten. Toch nog even een kort verslag van de paasdagen.
Goede vrijdag hadden we wat sneeuw zodat het er naar uitzag dat we een witte Pasen zouden krijgen. Gelukkig bleek dat niet het geval, nog dezelfde avond was alles weer gewoon groen. Zaterdag kregen we Zweedse kennissen op bezoek. We hadden een uitgebreid paasbuffet gemaakt, met een mengeling van Nederlandse en Zweedse gerechten. Niet elke Zweed houdt namelijk van onbekend eten. Omdat ze 2 kinderen bij zich hadden kwam er ook patat op tafel, waarop Emil van 5 jaar opmerkte dat het hier net McDonald's leek. Hetgeen wij maar als compliment hebben opgevat.
Pasen staat hier voornamelijk in het teken van heel veel snoep. Hoe dat zo ontstaan is weet niemand, maar zelfs het half 8 nieuws had er een item over waarin verteld werd dat er nergens zo veel snoep verkocht wordt met de Pasen als in Scandinavië. Op bovenstaande foto is een paasei te zien dat je leeg kunt kopen om het vervolgens te vullen met schepsnoep. In dit ei past 1,7 kilo!
Wij weten natuurlijk wel hoe we onze Zweedse gasten moeten verwennen, dus na het eten kwam er bij de koffie een grote schaal lekkers op tafel. Mijn moeder had ons weer eens blij gemaakt met een pakket paaseieren, suikerbeestjes, spek, koekjes en marsepein (gek, dat verkopen ze tegenwoordig blijkbaar ook met Pasen in Nederland). Dit was een groot succes en niet alleen bij de kinderen. Gesmuld hebben ze! Ik geloof echt dat we nieuwe vrienden gemaakt hebben :-)
Eerste paasdag hebben we het rustig aan gedaan en tweede paasdag werd een Nederlands onderonsje waarbij onze buren van 1 km verderop kwamen helpen om de restanten van het paasbuffet op te maken.
Inmiddels gaat het gewone leven weer verder. De lente is ver te zoeken, het is koud en het regent veel. Vandaag was wel een zonnig dagje, morgen komt er meer regen. Ik hoop dat ik niet te rigoureus heb gesnoeid toen het zulk mooi weer was, want daarna heeft het nog regelmatig meer dan 5 graden gevroren 's nachts. We zien het wel, er is nu toch niets meer aan te doen.